تاريخ : پنج‌شنبه 13 مهر 1391 | 14:42 | نويسنده : marjan1995

خيلي سخته وقتي آدم يه مدت از کساني که دوستشون داره و جايي که دوستش داره

وازش خاطره داره دور باشه...به اجبار....

خيلي سخته تحمل حرفهاي کساني که وقتي باهات مي حرفن و مي خوان آرومت

کنن و وقتي که از مشکلات و سختي هات باهاشون مي حرفي، از درد و رنج

دوري هاي اجباري...

تنها حرفي که مي زنن اينه:...

 

اميدوار باش... اينا همش يه روز تموم ميشه....

کلمه ي اميدواري گرچه ممکنه آرومت کنه ولي وقتي طرفت که اين حرفو بهت

ميزنه مي بيني...

وقتي مي بيني اون حتي 1روز هم اين دوري رو تجربه نکرده و داره حرف

بزرگترها رو واست ترجمه مي کنه و ميگه...


واقعا اعصابت بهم مي ريزه...

دلت مي خواد.....!!

 

چقدر دوست داري و انتظار مي کشي که وقتي داري برمي گردي و اين فراق داره

تموم ميشه با همه چيز از نوع خوبش روبرو بشي...يعني انتظار نداري واسه اولين

ديدار بعد از مدتها بدترين چيزارو بشنوي و ببيني...

ولي احساس کن اگه اينجوري باشه چي ميشه...


اون وقته که با خودت ميگي...

کاش بر نمي گشتم...

کاش هنوز درد و رنج فراق روي دلم بود...

و...



برچسب‌ها:

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید