تاريخ : جمعه 05 مهر 1392 | 16:42 | نويسنده : marjan1995

خواهرِ تمامِ خوبیها!
لباست را تنها صدفی بدان که مرواریدی همچو تو را در بر گرفته است، نه بیشتر و نه کمتر!
اسیرِ لباس نباش، تنگ کردنِ دکمه ی بلوزت، فقط قفست را تنگتر میکند و روحت را اسیرتر....
برای آزادیات، روسریات را عقب میزنی و باز بیشتر اسیرِ جسمت میشوی…
و هیچوقت هم فکر نکن، که سانتهای بیشترِ لباسِ تو، نشانهی پاکی و نجابتِ بیشترِ توست!
همانقدر بپوش که پوشیده باشی. نه کمتر و نه بیشتر.
نجابتِ تو، چشمها و قلبِ نجیبِ توست. لباسِ تو، تو را از قفسِ جسم میرهاند.
گاهی به سوراخهای جورابت بخند و باز پایت کن.
گاهی دست هایت را باز کن و بی هدف، رویِ لبه ی جدول قدم بزن، بی آنکه به مقصد بیاندیشی.
باران که بارید، خیس شو....
چتری از باران بساز، و بخند به نگاههای متعجب آدمهایی که زیرِ سایه بان پناه گرفته اند. بخند به چترِ بارانیت!
گاهی در خلوتِ خودت، برایِ خودت آرایش کن. گوشواره ی آویز گوشات کن و به قیافه ی خودت از ته دل بخند. و خودت را بی دلیل دوست بدار. گاهی هم، نه برایِ دیگران، که برایِ خودت، زیبا باش...
خواهرِ آزادم!
اگر به تو می گویند ضعیفه، اگر ضعیف و وابسته میخوانندت، فقط بدان، تو خودت، در قالبِ دختری به قدمتِ تاریخ، مسببِ تمامِ این بی عدالتیها هستی!
از خودت شروع کن، نه از من…
شاید اینگونه، من هم تغییر کنم. من هم تغییر خواهم کرد، اگر تو نیز همیشه به یک مرد، به چشمِ یک دیوار ننگری...
گاهی خودت باید تکیه گاه باشی…
همانطور که روزی تکیه گاه فرزندانت خواهی شد.



برچسب‌ها:

ورود کاربران

خوش آمدید! لطفا وارد حساب خود شوید

رمز عبور را فراموش کرده‌اید؟
حساب کاربری ندارید؟

فراموشی رمز عبور

نام کاربری یا ایمیل خود را وارد کنید

یا

ثبت نام کاربران

در چند ثانیه حساب کاربری خود را بسازید

قبلا ثبت نام کرده‌اید؟

نظرات کاربران

دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید